Hempa

Bugün bir yazı okudum; DC karakterlerinin tanrısal varlıklar, Marvel karakterlerininse sıradan insanlar olduğundan bahsediyordu. Doğru ve belki de bazılarınızın bildiği bir tespit. DC Pantheon’undaki etten kemikten varlık Batman’e baktığınızda bile karakterin diğer üstün güçler üzerinde yarattığı korku onu ulvi kudrete sahip biri olarak algılamanıza neden oluyor. Pek çok kişiden de bunun DC’den uzak durmalarına neden olduğunu duydum. Bir önceki yazımda da belirttiğim gibi insanlar Peter Parker gibi kendilerine benzetebildikleri, yakınlık kurabildikleri karakterleri tercih ediyorlar. Ama bence kahraman kavramını yanlış yorumluyorlar. Kahramanlar onlarla yakınlık kuralım diye değil, onları örnek alalım diye varlar. Onlar bize benzesin diye değil, biz onlara benzeyelim diye varlar. Bunu söyleyerek bir arketip oluşturmaya çalışmıyorum. Bu dediğim, hayat kurtarma gibi üstün bir göreve kendini adayan kahramanları değerlendirirken atlanılmaması gereken önemli bir bakış açısı. Tanrısal DC karakterlerine bu gözle baktığınızda aslında çok da uzaklarda olmadıklarını göreceksiniz.

Yine de DC karakterlerinin bu yönü yıllardır, okurların beklentisi yönünde değiştirilmeye çalışılıyor. Karakterler anlık öfkelerini dizginleyemeyen, özel hayatında çalkantılar yaşayan bir hale getirilmeye çalışılıyor. Mesele okurun karakterle yakınlık kurmasıysa da yanlış yoldalar, karakterin örnek olmasıysa da yanlış yoldalar. Ne çeşit bir insan basit bir laf yüzünden veya anlık bir öfke yüzünden arkadaşına yumruklar indirir? Bu karakterle ancak gazetelerin üçüncü sayfalarındaki cinnet haberlerinin failleri yakınlık kurabilir.

Daha geçenlerde okuduğum War of Green Lantern:Aftermath dergisinde Soranik Natu, “Sen benim sevgilim değilsin,” diyerek eski sevgilisi Kyle Ryner’a saldırdı ki bunların elinde evrendeki en tehlikeli silah olarak adlandırılan yeşil fener yüzüğü var. Bu kareleri okudukça kendimi sorguluyorum ve süper kahraman treninden atlamam gerektiği düşüncem biraz daha perçinleniyor.

Bilmiyorum… Belki de örnek alınacak karakterler beklemem benim hatamdır. Sanırım tanrı kavramını yanlış yorumluyorum. Yanlış yorumluyorum eşcinsellerin üzerine ateş yağdıran tanrıyı, herkesi ve her şeyi aldatmayı alışkanlık haline getirmiş mitolojik varlıkları.

Explore posts in the same categories: Çizgi Roman

2 Yorum “Hempa”

  1. Sonat Says:

    Ben Dc ve Marvel karakterlerinin arasındaki okura yakınlık/uzaklık, tanrısallık/sıradanlık farkının yaratıldıkları dönemlerden ileri geldiğini düşünüyorum. DC, en önemli karakterlerini yarattığı sıralarda Büyük Buhran ve İkinci Dünya Savaşı yüzünden karamsar bir hava hakimdi, insanlar bir kaçış, bir kurtarıcı bekliyordu. Superman gibi dünya dışı varlıklar, Wonder Woman gibi mitolojik karakterler, çözülmeyecekmiş gibi duran problemleri alıp götürecek hayali kahramanlardı. Wondy’i Yunan tanrılarıyla bağdaştırırsak, Superman’i bir İsa figürü olarak düşünebiliriz. War of The Worlds’ün radyo tiyatrosundaki uzaylı istilası anonsuna inanacak kadar naif olabilen bir kuşak, kahramanları dışarıdan gelecek, önlerinde diz çökülecek, üstün varlıklar olarak görüyordu.

    Marvel’ın yıldızlarının yaratıldığı Gümüş Çağ’da ise savaşlar bitmiş, insan hakları kavramı önem kazanmış, insanlar ekonomiyi düzeltmek için kendi çabalarıyla bir şeyler yapmanın gerekliliğini kavramışlardı. Bilim, sanat, teknoloji gelişirse düzlüğe çıkılacağı düşüncesi, o günlerde oluşturulan süper kahraman konseptlerinin hep bilime dayanmasına sebep oldu. Karakterler çalışarak başarı elde etmiş, Reed Richards, Peter Parker gibi zeki, çalışkan tiplerdi. Her ne kadar kahramanların (ve kötülerin) güçlerini elde etmesi kazayla olsa da, hemen hepsini bilimsel çalışmalarla ilişkilendirmek mümkündü. Uzayın derinliklerindeki bir İsa’dan yardım dilenen insanlar gitmiş, büyük güçlerinin sorumluluklarını almaya hazır gençler “Ben de varım!” der olmuşlardı.

    İki konsept arasındaki zaman/anlayış farkı bugünlere kadar peşimizden geldi şeklinde yorumluyorum ben olan biteni.

    Örnek alma meselesine gelince… Ben de kahramanların okurlara örnek olması gerektiğini savunuyorum, ama yazarlar dozunu bir türlü ayarlayamıyorlar nedense. Örnek olması adına Superman’in son yıllardaki hali gibi kartondan bir iyi niyet simgesi, veya “kahraman okura benzesin” diye Spider-Man gibi sorumsuz, sopalık karakterler ortaya koyuyorlar.

    İster DC ile, ister Marvel ile büyümüş olalım, süper kahramanlarla küçük yaşlardan itibaren uğraşıyorsak, onlardan etkilenmememize imkan yok. Ben Batman’i ne über zengin olduğu için harika oyuncaklarla oynama şansına erişmiş bir mirasyedi, ne de adaletin peşinde koşan bir Alpha-Male olarak gördüm. Batman benim için hep korku filmi gibi giyinen, başka çocuklar kendi çektiği acıyı yaşamasın diye hayatını sonu gelmeyecek bir savaşa adamış, sıradan bir adam oldu. Ha, örnek almak dedik, pelerin takıp çatıya mı çıkıyorum? O kadar çıldırmadım (henüz :)) ama haksızlık yapmamak, insanlara yardım etmek, sevdiklerinin yanında olmak, kendi çıkarlarını ikinci üçüncü plana atmak, bencil, açgözlü olmamak gibi günümüzde unutulmuş ama insanda olması gereken özelliklere sahipsem -umarım sahibimdir :)- bunda Batman’in de payı vardır.

    Whatever Happened To The Caped Crusader’da Clayface’ der ya: “I said, ‘I’m not worth it’, and he said ‘Everyone’s worth it.'”

    Gel de örnek alma bu adamı yani :D

    Süper kahraman treninden atlama ihtiyacı arada bana da uğrar.
    Fakat Batman sevgim, kötü karakterizasyonların, sıkıcı hikayelerin, gereksiz versiyonların, rebootların, arkadaş yumruklamaların, kediyle konuşmaların üstesinden geldi hep. Öyle kolay bırakılmıyor. :)

    We’re doomed!

    • tengunner Says:

      Yaratıldıkları dönemin etkileri hep seziliyor. Mesela süper kahramanların donlarının dışarda olmasının sebebi bile o dönemde sirk cambazları ve sirkte güç gösterileri yapan adamların kostümleriyle alakalı. Ama bahsetmeye çalıştığım (bazı konularda) doğru bakış açısıyla zaman/anlayış farkını ortadan kaldırabileceğimiz.

      Ve evet bırakmak öyle kolay değil.
      There’s no cure, only Batman :)


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: